Nieizolowane rurki centralnego ogrzewania

Dużym problemem w prawidłowym montażu posadzek drewnianych są nieizolowane lub niedostatecznie izolowane rurki centralnego ogrzewania ułożone w podłodze. Jeżeli prace parkieciarskie są wykonywane w okresie zimowym przy uruchomionym ogrzewaniu, wykrycie grzejących rurek nie będzie nastręczało większego kłopotu. Gorzej, gdy parkiet montowany jest poza sezonem grzewczym - wówczas parkieciarz nie ma świadomości, że pod podkładem znajduje się bomba z opóźnionym zapłonem, a prawdziwe problemy rozpoczną się wraz z włączeniem ogrzewania.

W ostatnich latach popularne stało się rozprowadzanie instalacji centralnego ogrzewania w podłogach w obrębie jednej kondygnacji. Głównym motywem takiego poziomego układu ogrzewania jest dążenie do zmniejszenia strat ciepła oraz wyeliminowanie przewodów występujących na ścianach, a dzięki temu zwiększenie estetyki i możliwości aranżacji pomieszczeń.

W instalacjach grzewczych najczęściej stosuje się następujące układy poziome:
1. układ rozdzielaczowy
2. układ trójnikowy
3. układ rozdzielaczowo-trójnikowy

Przykład ogrzewania w układzie rozdzielaczowym

Przykład ogrzewania w układzie trójnikowym
Przykład ogrzewania w układzie rozdzielaczowo-trójnikowym

Przykład ogrzewania w układzie pętli poziomej (układ współprądowy Tichelmanna)

(Rysunki powyżej wg. M. Strzeszewski)

Jak widać na powyższych rysunkach pierwsze trzy układy instalacji grzewczej związane są z przechodzeniem rurek grzewczych przez powierzchnię pomieszczeń. Układy te są przyczyną częstych problemów parkieciarskich.
System w układzie pętli poziomej wymaga ułożenia przewodów wzdłuż ścian, lecz taki układ instalacji występuje bardzo rzadko i z powodu ulokowania rurek jest systemem bezpiecznym przy pracach parkieciarskich.
Przewody występujące w podłogach powinny być odpowiednio izolowane. Do takich izolacji w Europie Zachodniej stosuje się zazwyczaj pianki polietylenowe lub poliuretanowe. jednak w Polsce, jeżeli rurki są w ogóle izolowane, to najczęściej spotkać można namiastkę izolacji w postaci rurek osłonowych typu peszel.
Są to rurki o harmonijkowym kształcie pozbawione otuliny izolacyjnej.

Rurka osłonowa typu peszel

Powietrze wypełniające przestrzeń pomiędzy rurką centralnego ogrzewania, a przegrodą peszla ma tworzyć osłonę izolacyjną i powodować redukcję strat ciepła. W związku z tym wysoka temperatura przewodu centralnego ogrzewania powinna zostać zmniejszona do minimum, wskutek czego nie będzie się nagrzewać ani strop, ani podkład, ani posadzka drewniana.

Tyle teoria.
Okazuje się jednak, że izolacja z peszla nie przynosi wymiernych skutków,a podłoga w miejscu występowania przewodów nagrzewa się do bardzo wysokich temperatur.
Rury osłonowe peszel nie stanowią więc wystarczającej izolacji termicznej, a prowadzone w nich instalacje c.o. przekazują ciepło na podłogę działając jako specyficzne ogrzewanie podłogowe. Podwyższenie temperatury podłogi ma charakter miejscowy i odpowiada usytuowaniu rurki c.o. Powierzchnia grzejna podłogi ma szerokość kilkunastu centymetrów, czyli jest znacznie większa od powierzchni przewodów c.o. W przypadku, gdy w pomieszczeniu przebiega duża ilość przewodów centralnego ogrzewania, problem grzania podłogi będzie dotyczył większości powierzchni.
Badania doświadczalne i numeryczne prowadzone w Instytucie Ogrzewnictwa i Wentylacji Politechniki Warszawskiej potwierdziły występowanie znacznych strat ciepła przewodów prowadzonych w peszlu. Badania wykazały, że powierzchnia podłogi nad przewodami c.o. prowadzonymi w peszlu ma często temperaturę dochodzącą nawet do ok. 40-450C, co może spowodować uszkodzenia podłogi, emisję toksycznych substancji oraz sprawiać odczucie dyskomfortu cieplnego.
Należy podkreślić, że nagrzewanie się podłogi powoduje szereg problemów użytkowych, a głównie uszkodzenia posadzki wskutek przekroczenia dopuszczalnej temperatury podłogi, co skutkuje szczelinowaniem sie posadzki, jej deformacją, wybrzuszaniem i odrywaniem od podkładu oraz degradacją użytych materiałów montażowych i wykończeniowych. Poza tym działanie wyższej temperatury wiąże się z obniżeniem wilgotności powietrza nad powierzchnią podłogi do ok. 25-30%. Niska wilgotność powietrza oraz wysoka temperatura powodują zmiany wilgotności, a co za tym idzie zmiany wymiarów elementów parkietu. Parkiet będzie wówczas ulegał rozsychaniu. Proces ten będzie szybszy i bardziej drastyczny w miejscach szczególnie nagrzewanych, gdzie wilgoć powietrza jest bardzo niska. Wady posadzki w postaci szczelin widoczne będą na całości podłogi, nawet w miejscach oddalonych od źródeł ciepła, a ich ilość i wielkość zależeć będzie od czasu utrzymywania się niekorzystnych warunków w pomieszczeniu.

Dlaczego więc stosuje się taki system "izolacji"?
Wynika to przede wszystkim z ceny peszla, która jest kilkakrotnie niższa od ceny izolacji z pianki polietylenowej albo poliuretanowej.
Jak więc powinna wyglądać właściwie wykonana instalacja centralnego ogrzewania w podłodze?

Poniższy rysunek przedstawia przykładowe właściwe prowadzenie izolowanych przewodów c.o. w podłodze.

Przykład prowadznia izolowanych przewodów c.o. w podłodze
Rysunek według M. Strzeszewski

Problem "grzejących rurek" jest niedostrzegalny przez konstruktorów i instalatorów centralnego ogrzewania. Dla parkieciarza, zwłaszcza montującego posadzkę drewnianą poza sezonem grzewczym, jest to nie lada problem. Dotyczy to nie tylko stosowanego materiału drzewnego - jego wymiarów, wilgotności i użytego gatunku drewna, ale również materiałów chemii parkieciarskiej oraz technologii montażu parkietu.
Do wykonywania swoich prac parkieciarz nie zawsze musi używać produktów przeznaczonych na ogrzewanie podłogowe, co w przypadku nieizolowanych lub niewłaściwie izolowanych przewodów c.o. jest koniecznością. Wiele materiałów budowlanych bowiem po podgrzaniu może emitować szkodliwe substancje. Ponadto zastosowanie produktów przeznaczonych na ogrzewanie podłogowe spowoduje ich uszkodzenie lub całkowite zniszczenie.
Trudno też zgodzić się z argumentami instalatorów ogrzewania, że nawet izolacja z peszla nie jest wystarczająca, to przecież ponad rurkami znajduje się gruba warstwa styropianu będąca także materiałem izolacyjnym.

Izolacja z peszla

Istotnie w budownictwie mieszkalnym wielorodzinnym na stropach budynków stosuje się izolację cieplno-akustyczną w postaci styropianu o grubości 40-50 mm. Ale rurka c.o. prowadzona w peszlu, w zależności od jej przekroju, ma wysokość 20-30 mm. W związku z tym, warstwa izolacyjna nad przewodami (jeśli w ogóle jest stosowana)będzie miała około 20 mm grubości, co jest niewystarczające, by ograniczyć grzanie rurek c.o.
Należałoby zadać pytanie, czy parkieciarz powinien interesować się w jaki sposób i przy użyciu jakich izolacji wykonana jest instalacja centralnego ogrzewania w domu klienta? Czy powinien odszukać rurki i ocenić izolację?Właściwie nie musi tego wszystkiego wykonywać, ani znać się na zagadnieniach ogrzewania. Ale może lepiej być czujnym i przewidującym podczas montażu parkietu, by później uniknąć kłopotów i niepotrzebnego udowadniania, że winę za ogromne szczeliny w parkiecie nie ponosi parkieciarz.

Temperatura podłogi w miejscu grzania rurek wynosci 28 stopni C

Pamiętajmy:

Tradycyjne ogrzewanie grzejnikowe zakłada, że źródłem ciepła będą grzejniki, a nie przewody prowadzone w podłodze, co prowadzi do powstawania nadmiernych strat ciepła oraz uszkodzeń posadzki drewnianej.
Aby uniknąć strat ciepła oraz problemów eksploatacyjnych posadzki przewody centralnego ogrzewania powinny być odpowiednio izolowane poprzez stosowanie otuliny izolacyjnej z pianki polietylenowej albo poliyretanowej.
Izolacja instalacjo c.o. w postaci rurek osłonowych peszel okazuje się niewsytarczająca, a więc nadmierne nagrzewanie się podłogi można w takim wypadku traktować jako wadę centralnego ogrzewania. Parkieciarz, uwzględniając ten fakt powinien odpowiednio dobrać technologię montażu posadzki drewnianej oraz zastosować materiały przeznaczone do ogrzewania podłogowego.

Tekst, którego Autorem jest Pani Małgorzata Kuczyńska-Cichocka, ukazał się w piśmie Profesjonalny Parkiet Nr 1/45/2009

M. Kuczyńska-Cichocka


[ Powrót na górę strony ]